Του Θανάση Διαμαντόπουλου στο Liberal.gr
Τα
μηνύματα είναι πολλά. Και ποικίλης προέλευσης: Όποιος έχει την ευκαιρία να
συναναστρέφεται με δημοσκόπους ξέρει ότι δεν υπάρχει μέτρηση που να μη δείχνει
πάρα πολύ ψηλά το -οποίο- «κόμμα Κασιδιάρη». Συγκεκριμένα δεν καταγράφεται ούτε
μια μέτρηση που να αποτυπώνει την απήχηση όσων αναφέρονται στα «ιδανικά» του
αποφυλακισθέντος ηγέτη κάτω από το 5%.
Ή και
πολύ περισσότερο… Σε αυθόρμητες, μάλιστα, απαντήσεις! (Όπως, πάνω κάτω στις
εκλογές του Αυγούστου του 1910 σάρωναν -συγγνώμη για την ανευλάβεια του
παραλληλισμού που ασφαλώς δεν συνιστά προσέγγιση κατά κανένα τρόπο- οι
δηλούντες ως εμπνεόμενοι από τα ιδανικά του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος δεν
είχε καν συγκροτήσει κόμμα.) Μάλιστα η ακροδεξιά απήχηση στην πιτσιρικαρία
είναι κυριολεκτικά τρομακτική. Ας όψεται η «προοδευτική» μεταρρύθμιση του
Τσίπρα η οποία έδωσε, κόντρα στη μεγάλη πλειονότητα των χωρών της ΕΕ που έχουν
το όριο στα 18, δικαίωμα ψήφου στα συμπληρωμένα 16…
Σημειωτέον
πως και τα μηνύματα από τον εκπαιδευτικό κόσμο είναι ανάλογα, ιδιαίτερα από
τους υπηρετούντες σε υποβαθμισμένες περιοχές: Από γνωστή που, που διδάσκει σε
λύκειο του Κερατσινίου, πληροφορήθηκα για την ασκούμενη ιδεολογική τρομοκρατία
αλλά και για την αριθμητική κυριαρχία ακροδεξιών κύκλων σε αυτή την ηλικιακή
ομάδα. Ιδιαίτερα σε περιοχές τέτοιων κοινωνικών χαρακτηριστικών.
Οπότε το
ερώτημα είναι προφανές… Το έθεσε άλλωστε για διαφορετική, βέβαια, «ασθένεια»
της δημόσιας ζωής ο Χαρίλαος Τρικούπης: «Τις πταίει;»…
Ναι,
λοιπόν… Ποιος είναι ο ένοχος για την εκτίναξη της απήχησης σε πρωτοφανή επίπεδα
της ακροδεξιάς αντισυστημικής ρητορικής, πρωτίστως μεταξύ των νέων;
Η
απάντηση, φοβάμαι, είναι απλή: Το όλο «σύστημα». Εν πρώτοις το πολιτικό. Αλλά
και οι δικαιοδοτικοί μηχανισμοί του κράτους. Που πίστεψαν ότι, σπάζοντας το
θερμόμετρο, θα έριχναν τον πυρετό. Και έτσι εμφάνισαν στα μάτια της νεολαίας ως
διωκόμενο «ήρωα» τον στολισμένο με τη σβάστικα πολιτικό. Μόνο που… Η νεολαία,
αλλά και μεγάλο μέρος των υπολοίπων, στρέφονται πάντα με συμπάθεια, ή ακόμη και
με λατρεία, προς τον οποίο διωκόμενο. Ανεξαρτήτως ιδεολογικού πρόσημου.
Πιο
συγκεκριμένα το σύστημα σχεδόν δεν παρέλειψε ενέργεια που θα μπορούσε να
ηρωοποιήσει τον ακροδεξιό ηγέτη: Με τη συνέργεια και της συνταγματολογικής
κοινότητας της χώρας, όπως και κάποιων πρόθυμων δικαστών, κατακουρέλιασαν το
Σύνταγμα! Εμποδίζοντας, καίτοι δεν υπήρχε η απαιτούμενη αμετάκλητη καταδίκη, τη
συμμετοχή του στις εκλογές. Μάλιστα την τελευταία στιγμή -με όσο γίνεται πιο
στοχευμένη μεθόδευση/νομοθέτηση- άλλαξαν και τη σύνθεση του δικαστικού οργάνου
που θα αποφαινόταν σχετικά… Ενώ ο πρόεδρος του αρμόδιου 1ου Τμήματος του ΑΠ
ευθέως υπαινίχθη δημόσια, σχεδόν ρητά κατήγγειλε, απόπειρα έμμεσης δωροδοκίας
του, δια προσφοράς χρυσοαμειβόμενης προεδρίας ανεξάρτητης αρχής, προκειμένου να
εκδώσει την «αρεστή» απόφαση…
Αλλά και
κάτι ακόμη συνέβαλε στη θυματοποίηση και την ηρωοποίηση του κατά τους οπαδούς
του «Λιάκου»: Ο ακροδεξιός πολιτικός όχι απλώς φυλακίστηκε, χωρίς να δοθεί
ανασταλτικός χαρακτήρας στα ένδικα μέσα, αλλά και -κόντρα στην απολύτως
κυρίαρχη σωφρονιστική πρακτική του ελληνικού κράτους, ίσως δε μόνος- εξέτισε το
όλον της ποινής του…
Τι άλλο θα έπρεπε λοιπόν να κάνει το σύστημα για να τον καταστήσει ήρωα;
Αλλά δεν
έφτασε μόνο αυτό… Ο κυβερνητικός βραχίονας του συστήματος νομοθέτησε τον γάμο,
αλλά και το ισότιμο δικαίωμα τεκνοθεσίας, των ομοφύλων ζευγαριών, δίνοντας
ώθηση στο γενικότερο ακροδεξιό ή σκληρό δεξιό ή υπερσυντηρητικό ή εθνικιστικό
αφήγημα: Σήμερα, κατά τους δημοσκόπους, πριν ακόμη ιδρυθεί το κόμμα ενός
αποτυχημένου, ηλικιωμένου και με τεράστιες αντιφάσεις στο παρελθόν του
πολιτικού, αυτό δημοσκοπικά πιστώνεται με τουλάχιστον 6%.
Τι
ακόμη, επαναλαμβάνω, θα έπρεπε να κάνει το σύστημα για να βγάλει τα μάτια του;
Δεν το γνωρίζω. Αυτό που προεξοφλώ -και με λυπεί βαθιά- είναι ότι τις συνέπειες
της μυωπίας του θα τις πληρώσει και η κοινωνία…
