Yπουργοί Εξωτερικών της εξέδρας

  Του Δημήτρη Καμπουράκη (στο Liberal.gr)

  

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα παράλληλο υπουργείο Εξωτερικών. Δεν έχει κτίριο, δεν έχει διπλωματικό σώμα, δεν έχει απόρρητα τηλεγραφήματα, δεν έχει υπηρεσιακούς φακέλους. Έχει όμως άποψη και μάλιστα ακαριαία. Εκεί υπηρετούν οι υπουργοί Εξωτερικών της εξέδρας. Ήρθε ο Ρούμπιο; Πριν προλάβει να κατέβει από το αεροπλάνο, ξέρουν ήδη τι πρέπει να του πούμε, τι πρέπει να του ζητήσουμε, τι πρέπει να απαιτήσουμε και κυρίως τι δεν πρέπει να υπογράψουμε.

Υπογράφουμε αμυντική συνεργασία; Ξεπουληθήκαμε. Δεν υπογράφουμε; Είμαστε διεθνώς απομονωμένοι. Παίρνουμε F-35; Δίνουμε δισεκατομμύρια στους Αμερικανούς. Δεν παίρνουμε F-35; Αφήνουμε τους Τούρκους να μας έχουν την υπερδύναμη του χεριού τους. 

Θέλουμε αμερικανική στήριξη απέναντι στην Άγκυρα, αλλά χωρίς βάσεις, χωρίς Σούδα, χωρίς Αλεξανδρούπολη και ει δυνατόν χωρίς Αμερικανούς. Κάτι σαν συμμαχία εξ αποστάσεως. Να μας υπερασπίζονται, αλλά να μην πατάνε εδώ.

Θέλουμε επίσης να γίνουμε ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης. Ωραία. Αλλά χωρίς LNG, χωρίς αγωγούς, χωρίς αμερικανικές εταιρείες, χωρίς έρευνες και χωρίς κανέναν να βγάζει κέρδος. Ενεργειακός κόμβος με φωτοβολταϊκό στο μπαλκόνι κι όχι στο δικό μας γιατί πιάνει χώρο.

Και φυσικά θέλουμε ισχυρό ελληνικό στόλο, ισχυρή αεροπορία, φρεγάτες, Rafale, F-35, πυραύλους και drones, αρκεί να μη μας κοστίζουν. Κάπου θα πρέπει να υπάρχει ένα παγκόσμιο στρατιωτικό Lidl, όπου ο Έλληνας ψωνίζει κοψοχρονιά δύο φρεγάτες και του κάνουν δώρο την τρίτη.

Το μεγαλύτερο προσόν όμως του υπουργού Εξωτερικών της εξέδρας, είναι ότι δεν διαπραγματεύεται ποτέ ο ίδιος. Γι’ αυτό και δεν χάνει ποτέ. Αν το αποτέλεσμα μιας συνάντησης είναι καλό, θα σου πει ότι μπορούσαμε να πάρουμε περισσότερα. Αν είναι μέτριο, απέτυχαν. Αν είναι κακό, πρόδωσαν. Αν δεν ξέρουμε ακόμα το αποτέλεσμα, κάτι μας κρύβουν.

Έτσι είναι εύκολη η γεωπολιτική. Σαν το ποδόσφαιρο. Από την κερκίδα όλοι βλέπουν την πάσα που δεν είδε ο παίκτης, όλοι κάνουν την αλλαγή που δεν έκανε ο προπονητής, όλοι θα 'χαν αγοράσει τον παιχταρά που δεν πήρε ο τσίπης Πρόεδρος.

Μόνο που στην εξωτερική πολιτική δεν παίζεις με τον Αστέρα Άσπρων Χωμάτων. Παίζεις με χώρες που έχουν συμφέροντα, στρατούς, οικονομίες, συμμάχους και δικές τους ατζέντες. Κι εκεί δεν υπάρχει ούτε απόλυτη νίκη ούτε απόλυτη ήττα. Υπάρχουν κέρδη, απώλειες, συμβιβασμοί και ισορροπίες.

Πλην αυτά είναι βαρετά πράγματα. Η εξέδρα θέλει είτε εθνικό θρίαμβο είτε εθνική προδοσία. Οτιδήποτε ενδιάμεσο δεν πουλάει. Ούτε στην τηλεόραση, ούτε στο ραδιόφωνο, ούτε στο σάιτ, ούτε στο καφενείο.