Τι είπε ο Παντελής;

Ένα βήμα πιο κοντά στην υποψηφιότητά του με το κόμμα Σαμαρά είναι ο Παντελής Κολόκας. Είναι ενοχλημένος - λέει- επειδή η Ν.Δ. έχει μεταλλαχθεί σε υβριδικό- σημιτικό ΠΑΣΟΚ!!! Και ποιός τα λέει αυτά, ο άνθρωπος που από υποψήφιος δήμαρχος Ιωαννίνων τελικά συνεργάστηκε με τον εκλεκτό του συστήματος Σημίτη- ΠΑΣΟΚ και λοιπής αριστεράς, τον Θωμά Μπέγκα στο Δήμο Ιωαννίνων, πηγαίνοντας κόντρα στο Νίκο Γκόντα που εκπροσωπούσε το χώρο της Νέας Δημοκρατίας. 

 

Παράσταση...ΚΚΕ!

 Κάτι σαν έθιμο έχει καταντήσει πια η πρωτοβουλία των περιφερειακών συμβούλων του ΚΚΕ να φέρνουν στο Περιφερειακό Συμβούλιο το θέμα της φοιτητικής στέγης στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Τα άλλα χρόνια, κάτι έβγαινε, αφού η  περιφέρεια έβαζε κάποια χρήματα για μισθώσεις δωματίων σε ξενοδοχεία της πόλης. Ο νόμος άλλαξε, τέτοια δαπάνη δεν εγκρίνεται πια, αλλά το ΚΚΕ είναι πιστό στις... παραδόσεις. Το ερώτημα που κάθε χρόνο τέτοια εποχή μένει αναπάντητο, είναι γιατί η Περιφέρεια ή οι δήμοι να χρηματοδοτούν/ επιδοτούν παιδιά από άλλες πόλεις για να φοιτούν στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και όχι τους δημότες- φοιτητές που σπουδάζουν σε πόλεις εκτός Ηπείρου. Υπάρχει περιφέρεια ή δήμος στην Ελλάδα που ενισχύει με χρήματα ηπειρώτες (και άλλους... ) φοιτητές; Ας μας ενημερώσουν και μάς, ώστε στα πλαίσια της αμοιβαιότητας να συμφωνήσουμε και να υπερθεματίσουμε. Τώρα, αν οι φοιτητές που καλούνται να μιλήσουν στο Περιφερειακό Συμβούλιο, δεν είναι μέλη του ΚΚΕ, ψέματα θα σας πούμε

Ποιός είναι ο νέος ιδιοκτήτης της ΝΙΤΣΙΑΚΟΣ Α.Ε.

 

 ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΒΑΛΟΥ (στο ifemerida.gr)

 

 Ο Γιούρι Κοσιούκ, μετά από σπουδές τεχνολογίας τροφίμων και αρχική ενασχόληση με το εμπόριο, ίδρυσε το 1998 την MHP. Μετέτρεψε τη μικρή επιχείρηση σε έναν πλήρως καθετοποιημένο όμιλο πουλερικών, ο οποίος εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.

 Η επιχειρηματική του πορεία συνδέθηκε με την πολιτική, αναλαμβάνοντας προσωρινά κυβερνητική θέση επί προεδρίας Ποροσένκο. Αυτή η σχέση τον βοήθησε να κυριαρχήσει στην εγχώρια αγορά, ελέγχοντας πάνω από το 50% της παραγωγής πουλερικών στην Ουκρανία.

 Η διεθνής επέκταση του ομίλου επιταχύνθηκε από το 2019 με εξαγορές σε Σλοβενία, Ισπανία και Ελλάδα (Νιτσιάκος). Η στρατηγική αυτή, ωστόσο, προκαλεί έντονες αντιδράσεις από Ευρωπαίους παραγωγούς που καταγγέλλουν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού.

Χειρότερη Βουλή και από την "εικόνα" της χώρας...

 ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Στο Protagon.gr)    

Η χειρότερη Βουλή όλων των εποχών

Το καλοκαίρι του 2023 η Βουλή που είχε προκύψει από τις εκλογές είχε εκλέξει πανηγυρικά προεδρείο – τώρα δεν μπορεί ούτε να εκλέξει πέμπτο αντιπρόεδρο. Είχε για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ, με 47 βουλευτές – τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 10 όλους κι όλους, οι άλλοι σκόρπισαν δεξιά και αριστερά. Το καλοκαίρι του ’23 η Βουλή δεν είχε ούτε έναν ανεξάρτητο βουλευτή –λογικό–, όμως από την Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026 έχει 53! 

Οι περισσότεροι από αυτούς, βαλκάνιοι σαμουράι δίχως αφέντη, κρατούν εδώ και μήνες –μερικοί χρόνια τώρα– την έδρα και τη βουλευτική αποζημίωση, περιμένοντας να την πουλήσουν στον πλειοδότη που θα τους εγγυηθεί μια ακόμα τετραετία – με το αζημίωτο, φυσικά. Αλλοι περιμένουν τον Τσίπρα, άλλοι τον Σαμαρά, άλλοι τον Ανδρουλάκη, άλλοι τον Μητσοτάκη – που, ώρες ώρες, τους φαντάζεσαι να διαλέγουν σαν από πάγκους στη λαϊκή. Στο μεταξύ όλοι αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους, τυπικά νομοθετούν εις το όνομα των ψηφοφόρων τους, αν και είναι γνωστό πως πολλοί δεν ασχολούνται καν.

Σοβαρή υπόθεση τα Data Center

 Δεν γίναμε σοφότεροι από τη συζήτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο για τα Data Center. Αν κρίνουμε όμως από τις αντιδράσεις που σημειώνονται στην Αμερική, χρειάζεται να γίνει πολύ σοβαρή συζήτηση για το τι προσφέρουν, τι χρειάζονται και τι επιπτώσεις προκαλούν. Η υπόθεση ξεπερνά κατά πολύ το επίπεδο περιφέρειας- δήμων γι αυτό και πρέπει να εξεταστεί σε πολύ υψηλότερο επίπεδο με τη συμμετοχή εννοείται της αυτοδιοίκησης. 

Φανταστικές ιστορίες

 Αν είχε νικήσει η αριστερά το 1949

 Του Κώστα Στούπα (στο Liberal.gr)

Οι νεοέλληνες είμαστε αγνώμονες προς όσους θυσιάστηκαν και μέχρι αυτοζημίας γενναιόδωροι με όσους μας έβλαψαν — όλα στο όνομα μιας μονομερούς «εθνικής συμφιλίωσης».

Στις 29 Αυγούστου του 1949, τελείωσε ο ελληνικός εμφύλιος με τη νίκη του Εθνικού Στρατού. Χάρη σε αυτή τη νίκη η Ελλάδα έμεινε μεταπολεμικά στον ελεύθερο κόσμο και αναδείχθηκε, για μια περίοδο, σε μία από τις 30 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη.

Από τη μεταπολίτευση και μετά, οι τελετές ευγνωμοσύνης προς τους νικητές βαφτίστηκαν «γιορτές μίσους» και σπανίζουν. Η άλλη πλευρά, αντίθετα, συνεχίζει τις τελετές και στήνει αγάλματα σε όσους προσπάθησαν να αρπάξουν την εξουσία με τη βία, κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας.

Νικητές και ηττημένοι, οι νεότεροι σπάνια αναρωτιούνται πώς θα ήταν η ζωή τους — και η χώρα — αν το '49 είχαν επικρατήσει οι ομάδες του Ζαχαριάδη και του ΚΚΕ.

Ας το κάνουμε

Το πιθανότερο είναι πως, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ στις αρχές του '90, όσες Ελληνίδες και Έλληνες θα είχαν απομείνει στη χώρα, αντί να υποδέχονται μετανάστες( κυρίως παραδουλεύτρες, εργάτριες του σεξ και χαμάληδες…) από τις εξαθλιωμένες κομμουνιστικές δικτατορίες, θα έψαχναν οι ίδιοι το ψωμί τους σε γειτονικές χώρες — στην Τουρκία και στην Ιταλία.

Κι αν είχε επικρατήσει ένα απομονωτικό μοντέλο σαν της Αλβανίας, ίσως εμείς οι μπούμερς να ήμασταν και μερικά εκατοστά κοντύτεροι, λόγω ελλιπούς διατροφής.

Η Ελλάδα θα έχανε το τρένο που καθόρισε τη μεταπολεμική της πορεία: Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ, δυτικές επενδύσεις, ΝΑΤΟ και, αργότερα, ΕΟΚ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα που ξέρουμε χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω σε αυτή την επιλογή.

Η ναυτιλία μας μάλλον θα μετακόμιζε οριστικά στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Ωνάσηδες και Νιάρχοι δύσκολα θα γύριζαν τα κεφάλαιά τους σε μια οικονομία κρατικών επιχειρήσεων.

Διαφορετική μοίρα και για τον τουρισμό. Μύκονος, Σαντορίνη, Ρόδος, Κρήτη δύσκολα θα γίνονταν οι παγκόσμιες μηχανές που ξέρουμε. Μέχρι το 1990 θα θυμίζαμε περισσότερο τις ακτές της Βουλγαρίας ή της Γιουγκοσλαβίας παρά την Ισπανία και την Ιταλία.

Το πραγματικό σεισμικό γεγονός, όμως, θα ήταν γεωπολιτικό.

Μια κομμουνιστική Ελλάδα θα άλλαζε ολόκληρο τον χάρτη του Ψυχρού Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση — ή, ανάλογα με την έκβαση της ρήξης Τίτο–Στάλιν, η Γιουγκοσλαβία — θα αποκτούσε μέσω της Ελλάδας αυτό που επιδίωκε επί αιώνες η ρωσική γεωπολιτική: πρόσβαση στις θερμές θάλασσες και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία θα γινόταν το σημαντικότερο νοτιοανατολικό φυλάκιο των ΗΠΑ. Και το Αιγαίο δεν θα ήταν πεδίο ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων, όπως σήμερα. Θα ήταν σύνορο δύο κόσμων: από τη μία η κομμουνιστική Ελλάδα, από την άλλη η Τουρκία του ΝΑΤΟ. Οι διαφορές με την Τουρκία θα είχαν ίσως επιλυθεί σε βάρος μας.

Υπάρχει και μια ακόμη δύσκολη παράμετρος: η Μακεδονία. Η σχέση του ΚΚΕ με τον Τίτο, το Μακεδονικό και τα σχέδια για μια βαλκανική ομοσπονδία θα μπορούσαν να ανοίξουν εξελίξεις που σήμερα δύσκολα διανοούμαστε. Δεν σημαίνει αυτόματα ότι η Ελλάδα θα έχανε εδάφη. Σημαίνει όμως ότι η Θεσσαλονίκη και η πρόσβαση της Γιουγκοσλαβίας στο Αιγαίο θα ήταν από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχής.

Και μετά θα ερχόταν το 1989.

Με την κατάρρευση του κομμουνισμού, η Ελλάδα θα έμπαινε στη δεκαετία του '90 φτωχότερη, με απαρχαιωμένη παραγωγική βάση και ελάχιστο ιδιωτικό πλούτο. Θα ακολουθούσαν ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις και μια κοπιώδης προσπάθεια ένταξης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ — από πολύ πιο πίσω.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως θεωρούμε αυτονόητα όσα έχουμε. Δεν είναι. Καμιά φορά μόνο το «αν» μάς δείχνει πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να είχε γραφτεί η ιστορία μας.

Το μόνο, ίσως, όφελος από μια νίκη των κομμουνιστών το '49 θα ήταν ένα μετά τη πτώση της Σοβιετίας: η πλήρης αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας και η εχθρότητα του πληθυσμού προς οτιδήποτε αριστερό — όπως ακριβώς συνέβη στις περισσότερες μετασοβιετικές χώρες. 

Τι είχε ψηφίσει για την Εγνατία;

Να διαγραφούν  από τη μνήμη των ελλήνων τα ... επιτεύγματα της διακυβέρνησής του επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας, το ίδιο και τα στελέχη που τον πλαισιώνουν στο νέο εγχείρημα του, την ΕΛΑΣ. Ακούσαμε τον πρώην βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ και νυν επικεφαλής της παράταξης της Αντιπολίτευσης Ιωάννη Στέφο να υποστηρίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση πούλησε τζάμπα (ή κάτι τέτοιο) την Εγνατία οδό. Τι ... δεν υπενθυμίζει ο κ. Στέφος; Ότι η ιδιωτικοποίηση της Εγνατίας οδού, ήταν μνημονιακή δέσμευση Τσίπρα στο τελευταίο μνημόνιο. Βουλευτής ο ίδιος μάλλον το ψήφισε, ή το αποδέχτηκε αφού δεν διαχώρισε τη θέση του, αλλά τώρα "μακριά από αυτόν η αυτοκριτική". Εκτός και αν νομίζουν ότι η μεταπήδηση από το ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ σβήνει και το παρελθόν τους... Νομίζουν. 

Με τριτοτέταρτες επιλογές

Παρά τη φημολογία των ημερών, ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει  με εντατικούς ρυθμούς το αντιμητσοτακικό κόμμα, που κατά τους άσπονδους φίλους του μπορεί να το ονομάσει  αντιμητσοτακική δημοκρατία, τόσο είναι το μένος του για τον νυν πρωθυπουργό. Στα Γιάννενα έχει κλείσει 4-5 άτομα, αλλά συνεχίζει την αναζήτηση αφού αυτοί είναι τρίτο τέταρτες επιλογές και ψάχνει κάποια ηχηρά ονόματα και όχι απομάχους της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Βρέθηκε νέο θέμα...

 Νέο αντιπολιτευτικό πεδίο δόξης λαμπρό άνοιξε μετά τη δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι στον κυβερνητικό σχεδιασμό δεν περιλαμβάνεται η σιδηροδρομική εγνατία, που θα καταλήγει στην Ηγουμενίτσα. Με την παράδοση του Ε65 να είναι πρόσφατη και ορισμένα άλλα δεκάδες έργα είτε σε εξέλιξη, είτε σε προγραμματισμό, τι θα μπορούσε να πει άλλωστε ο πρωθυπουργός που να μοιάζει, αλλά να μην είναι αλήθεια. Τις επόμενες ημέρες δεν θα πρέπει να ξαφνιαστεί κανένας από τα ψηφίσματα που θα ακολουθήσουν, τις διαμαρτυρίες, τις καταγγελίες και βέβαια τις... υποσχέσεις. Άλλωστε το τρένο στην Ήπειρο "σφυρίζει" από την εποχή που υπουργός μεταφορών ήταν ο Αγρινιώτης Χρήστος Βερελής, που αντί για βαγόνια, είχε τραγούδια.

Τουρκία και Αριστερά ή δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο;

 Τουρκία και  Αριστερά ή δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο;

 Του Κώστα Στούπα (στο Liberal.gr)

Κάθε φορά που η Άγκυρα στέλνει ένα ερευνητικό στο Αιγαίο ή στην κυπριακή ΑΟΖ ξέρω τι θα ακούσω πριν καν το ακούσω.  

Όχι από την τουρκική πλευρά αλλά από ένα κομμάτι της δικής μας πλευράς. «Εθνικισμός και από τις δύο πλευρές.» «Να μη μας σύρουν οι στρατηγοί σε πόλεμο». «Το πρόβλημα είναι το ΝΑΤΟ, όχι ο Ερντογάν».

Τα ίδια ισχύουν πλέον και κάθε φορά που ένα κρουαζιερόπλοιο με Ισραηλινούς τουρίστες πιάνει ένα ελληνικό λιμάνι.

Ας μιλήσουμε καθαρά, γιατί το θέμα σηκώνει παρεξηγήσεις κι από τις δύο μεριές.

Υπάρχει μια ειλικρινής ιδεολογική στάση την οποία δεν υποτιμώ. Διεθνισμός, αντιεθνικισμός, το παλιό «ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα» του Λίμπκνεχτ, μια αντι-ιμπεριαλιστική αντανάκλαση που κρατάει έναν αιώνα.

Η παράδοση αυτή έχει βάθος και συχνά έχει και δίκιο γιατί ο εθνικισμός είναι φτηνό ναρκωτικό σε όποια γλώσσα κι αν πουλιέται.

Το πρόβλημα ξεκινάει εκεί που η ιδεολογική αφαίρεση συναντάει τη γεωγραφία.

Ο «εθνικισμός των δύο πλευρών» προϋποθέτει δύο συμμετρικές πλευρές. Δεν υπάρχουν. Casus belli που κρατάει από το 1995 — γραπτή, ψηφισμένη απειλή πολέμου αν ασκήσουμε ένα δικαίωμα που μας δίνει το διεθνές δίκαιο. Χιλιάδες παραβιάσεις εναέριου χώρου τον χρόνο.

Ένα δόγμα, η «Γαλάζια Πατρίδα», που στους επίσημους χάρτες βάφει μισό Αιγαίο κόκκινο. Όταν βάζεις αυτά τα νούμερα στη ζυγαριά, η «συμμετρία» ανατρέπεται.

Το ελληνικό ΚΚ αντιγράφοντας μηχανικά τις γραφές των αδελφών κομμάτων ιμπεριαλιστικών χωρών,  διατείνονταν πως και  η Ελλάδα στη Μικρά Ασία έκανε ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Γι’ αυτό υπερασπίστηκε την υποστήριξη της ΕΣΣΔ στον Κεμάλ να ξεριζώσει τους Έλληνες από την Ιωνία. Κατ’ αυτή την έννοια και ο Υψηλάντης με το Κολοκοτρώνη ιμπεριαλιστικούς πολέμους ξεκίνησαν.

Ακολουθεί  το δεύτερο ερώτημα που είναι πιο δυσάρεστο. Τι γίνεται όταν μια ειλικρινής πεποίθηση μετατρέπεται σε μοχλό χειραγώγησης και εκμετάλλευσης;

Ο υβριδικός πόλεμος, δεν το λέω εγώ, το γράφουν τα εγχειρίδια, δεν χρειάζεται να σε εξαγοράσει. Του αρκεί να σε ενισχύσει. Να βρει το αφήγημα που ήδη πιστεύεις και να του δώσει ταχύτητα, εμβέλεια, χειροκρότημα από λογαριασμούς που δεν ξέρεις ποιος τους πληρώνει.

Ο χρήσιμος συνοδοιπόρος (ιδίως αν είναι και ηλίθιος) δεν προδίδει. Απλώς δεν ρωτάει ποτέ ποιος επωφελείται.

Προσοχή όμως, γιατί εδώ κρύβεται και η αντίστροφη παγίδα. Το να βαφτίζεις κάθε αριστερό «πράκτορα της Άγκυρας» είναι εξίσου χειραγώγηση — και μάλιστα βολική, γιατί σου γλιτώνει τον κόπο του επιχειρήματος. Η πλειονότητα αυτών των ανθρώπων είναι απολύτως ειλικρινείς. Ακριβώς αυτό τους κάνει χρήσιμους, και ευάλωτους.

Στα χρηματιστήρια μαθαίνεις νωρίς έναν κανόνα: μη ρωτάς τι λέει κάποιος, ρώτα τι κερδίζει αν το πιστέψεις. Ποιος βγαίνει κερδισμένος όταν στην Αθήνα συζητάμε αν «φταίνε και οι δύο»; Όχι εμείς. Ούτε η ειρήνη. Κερδισμένος βγαίνει αυτός που θέλει το status quo της γκρίζας ζώνης να μοιάζει διαπραγματεύσιμο.

Έχω μια απλή δοκιμή για την Αριστερά που σέβομαι — και υπάρχει και  τέτοια.

Είναι ο αντιεθνικισμός σου συμμετρικός; Χτυπάς τον τουρκικό εθνικισμό με την ίδια ένταση που χτυπάς τον ελληνικό;

Καταδικάζεις το casus belli με το ίδιο πάθος που καταδικάζεις μια σκληρή δήλωση Έλληνα υπουργού; Αν ναι, έχεις τον σεβασμό μου ακόμα κι όταν διαφωνούμε.

Αν ο αντιεθνικισμός σου ενεργοποιείται μόνο δυτικά του Έβρου, τότε δεν είσαι διεθνιστής. Είσαι μονόπλευρος και κάποιος το ξέρει αυτό καλύτερα από σένα.

Αν ο φεμινισμός σου ισχύει μόνο εναντίον των λευκών ανδρών εντός των συνόρων της Δύσης, τότε η ειλικρίνεια κάπου σκαλώνει.

Η υβριδική χειραγώγηση δεν πιάνει επειδή οι άλλοι είναι πονηροί. Πιάνει επειδή εμείς είμαστε τεμπέληδες. Επειδή προτιμάμε το έτοιμο αφήγημα από τον κόπο του ελέγχου, το retweet από την ανάγνωση, την ταυτότητα από το επιχείρημα.

Η άμυνα απέναντι στον υβριδικό πόλεμο δεν αγοράζεται σε φρεγάτες. Χτίζεται σε πολίτες που, πριν αναπαράγουν, ρωτάνε το βαρετό, το ενοχλητικό, το σωτήριο: ποιος κερδίζει αν το πιστέψω;

Το υπόλοιπο είναι θόρυβος. Ακριβοπληρωμένος, ενίοτε. Αλλά θόρυβος.