Περί ηχορύπανσης

Η Διοίκηση πολιτιστικού συλλόγου που δραστηριοποιείται στα Γιάννενα, βρίσκεται αντιμέτωπη στη Δικαιοσύνη μετά από μήνυση για παράβαση του νόμου για την ηχορύπανση που συνδέεται με υπαίθρια μουσική εκδήλωση (τουτέστιν πανηγυράκι). 

Η δίκη αναβλήθηκε  στο πλευρό του Συλλόγου βρίσκεται το Σωματείο Μουσικών το οποίο εκπροσωπεί επαγγελματίες και καλά κάνει, αν και οι διοικούντες του, δεν αποφεύγουν να πολιτικοποιήσουν το ζήτημα " μπερδεύοντας" σκόπιμα τον πολιτισμό, τις λαϊκές ανάγκες, με την υποχρέωση σεβασμού του συνόλου των πολιτών και όχι μόνο μιας μικρής ομάδας.

Ο Δήμος εξέδωσε ανακοίνωση, ουσιαστική απολογία στους συνδικαλιστές και στο προεδρείο του Συλλόγου. Επικαλείται το νέο κώδικα που δίνει τη δυνατότητα παράτασης του ωραρίου για τις εκδηλώσεις. Όμως προκύπτουν τα ερωτήματα. Ποιός μπορεί να υποχρεώσει τη μισή πόλη και περισσότερο, να διασκεδάζει και να μένει ξάγρυπνη μέχρι τα ξημερώματα;  Υπάρχουν  μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, ασθενείς, εργαζόμενοι, και όσοι τέλος  πάντων δεν μπορούν να συμβιώσουν και να αντέξουν τη μουσική διαπασών;  Αυτούς όλους ποιος φορέας μπορεί να τους εκπροσωπήσει σε ένα δημοτικό ή τοπικό συμβούλιο που θα κληθεί να αποφασίσει; 

 

 

Αθλητική γιορτή

 Όλα είναι έτοιμα για τη μεγάλη αθλητική γιορτή που είναι ο 20ς γύρος της λίμνης. Πρόκειται για διοργάνωση που φέρνει πολύ κόσμο στα Γιάννενα, αλλά και η οποία χρόνο με το χρόνο αναβαθμίζεται. Απόψε στην πλατεία Μαβίλη έγινε η εναρκτήρια εκδήλωση (αν και δεν χρειάζονταν λόγοι,) και Σάββατο και Κυριακή όλοι στον ... αγώνα. 

Στη σκιά του Βελόπουλου!

Διαβάζουμε από δημοσκόπηση της Marc για τον Αnt1 

"Ανοδική κίνηση εμφανίζει η Νέα Δημοκρατία και στην πρόθεση ψήφου, καθώς συγκεντρώνει 27,5% έναντι 26,8% στην προηγούμενη μέτρηση. Η ΕΛ.Α.Σ. υποχωρεί οριακά κατά 0,3 μονάδες, από το 14,3% στο 14%, ενώ το ΠΑΣΟΚ ενισχύεται από το 9,2% στο 10,1%.

Η Ελληνική Λύση ανεβαίνει στο 6,5% από 6,1%, το ΚΚΕ καταγράφεται στο 6% και η Πλεύση Ελευθερίας στο 4,9% από 4,6%. Σημαντική είναι η υποχώρηση της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, η οποία περιορίζεται στο 4,6% από 9,2% στην προηγούμενη δημοσκόπηση.

Ενίσχυση καταγράφει η Φωνή Λογικής, φτάνοντας στο 2,9% από 2,3%, ενώ στο ίδιο ποσοστό, 2,9%, βρίσκεται το ΜέΡΑ25, από 2,4%. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στο 1,3% έναντι 1,1%. «Άλλο κόμμα» επιλέγει το 3,8% των ερωτηθέντων, από 1,2% προηγουμένως, ενώ η δεξαμενή των αναποφάσιστων παραμένει ουσιαστικά σταθερή, στο 11% από 11,2%."

Για την πρώτη τριάδα τα σχόλια τα γράφουν και τα κάνουν άλλοι. Εδώ θα σχολιάσουμε τους άλλους τους μικρούς. Και πρώτα από όλα το ΚΚΕ. Με οργανώσεις, συνδικάτα στον έλεγχό του, φοιτητές, χιλιάδες μέλη να βγαίνουν στο δρόμο όταν τους καλέσει το κόμμα και παρ΄ όλα αυτά βρίσκεται πίσω από το κόμμα του Βελόπουλου, την Ελληνική λύση που δεν έχει ούτε μια κομματική οργάνωση! Τζάμπα και οι αφίσες, τζάμπα και τα φεστιβάλ και οι κάθε είδους "επετειακές" εκδηλώσεις. Τα βλέπουν μεν, δυσκολεύονται όμως να βγάλουν τον ... αυτόματο πιλότο που τους οδηγεί στα βράχια.

Περιττές οι εξηγήσεις.

 "Όλοι δοκιμαστήκαμε, όλοι έχουμε κριθεί για την πορεία μας και εξακολουθώ σήμερα να βλέπω την πολιτική μου αντίληψη μέσα σε αυτό το σχέδιο που εμφανίζεται από την πλευρά της ΕΛ.Α.Σ.", η δήλωση αυτή ανήκει στην Όλγα Γεροβασίλη, η οποία ετοιμάζεται να ενταχθεί επίσημα στο κόμμα Τσίπρα.

Περιττή η δήλωσή της, περιττές και οι εξηγήσεις. Το πιο απλό και πειστικό θα ήταν να πει, αφού ο Αλέξης έκλεισε τον "ΣΥΡΙΖΑ", εγώ στην Άρτα ως πρώην υπουργός και βουλευτής δεν γυρίζω. Τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα και για ποιά συναντίληψη μιλάει η κ. Γεροβασίλη, όταν στο κόμμα Τσίπρα δε γνωρίζει η αριστερά τι λέει η δεξιά του;

Ο... Χατζηπετρής!

 Αν για το γεφύρι της Άρτας έχουν γραφτεί θρύλοι και θρύλοι, τι πρέπει άραγε να γραφτούν για την πλατεία των Ιωαννίνων. Κοντεύει να περάσει μια γενιά και το έργο ακόμη να τελειώσει. Ο δήμαρχος Θ. Μπέγκας στην συνεδρίαση της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων, μιλώντας για άλλο θέμα, είπε με δόση ειρωνείας ότι τα καλά τα κάνει η Κυβέρνηση και η Περιφέρεια, τα κακά οι Δήμοι. Άδικο για ορισμένα θέματα δεν έχει, για το συγκεκριμένο όμως έργο ποιός φέρει την ευθύνη των καθυστερήσεων και ποιός πρέπει καθημερινά να απολογείται; Η Κυβέρνηση από την Αθήνα, ή Περιφέρεια επειδή η πλατεία είναι απέναντί της; Εκτός και αν φταίει- για να θυμηθούμε τον Λ. Κελαηδόνη- ο Χατζηπετρής.

Υπάρχει πρόταση;

 

Το θέμα της αιθαλομίχλης θα "παιχτεί" πολύ και φέτος στο λεκανοπέδιο Ιωαννίνων. Η μεγάλη αύξηση στην τιμή των καυσίμων και του ηλεκτρικού ρεύματος είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι βάλει φωτιά στα τζάκια. "Ποδαρικό" στην επαναφορά του θέματος στη δημόσια συζήτηση έκανε ο δημοτικός σύμβουλος (και εκκολαπτόμενος υποψήφιος βουλευτής κόμματος Σαμαρά) Παντελής Κολόκας, που ζήτησε επιδότηση για εγκαταστάσεις αντλιών θερμότητας. Παραμένει όμως ένα ερώτημα: Ακόμη και αν όλα τα σπίτια βάλουν αντλίες θερμότητας θα λυθεί το πρόβλημα; Ότι θα μειωθεί μάλλον. Αλλά για πλήρη εξάλειψη δύσκολο. Στην εξίσωση έχουν μπει πια οι μεγάλες μονάδες, τα τζάκια "διασκέδασης", η μεγάλη αύξηση και κίνηση αυτοκινήτων. Πρόταση για αυτά υπάρχει; 

Πως πιάσαμε στον ύπνο τον Ερντογάν

 Του Κ. Στούπα (στο Liberal.gr)

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απειλούσε κάποτε πως «θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα». Τελικά, αυτός  αποκοιμήθηκε και πιάστηκε στον ύπνο δεν ήταν η Αθήνα…

Όταν υπογράφηκε η Διακήρυξη των Αθηνών, στις 7 Δεκεμβρίου 2023, κάποιοι «πατριώτες» στην Ελλάδα θεώρησαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγόραζε ησυχία πληρώνοντας με σιωπή. Η κριτική δεν ήταν αβάσιμη.

Η Τουρκία δεν απέσυρε το casus belli, δεν εγκατέλειψε τις «γκρίζες ζώνες», δεν έσκισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο ούτε έστειλε τη «Γαλάζια Πατρίδα» στο μουσείο των αποτυχημένων αυτοκρατορικών φαντασιώσεων.

Άλλωστε, η ίδια η Διακήρυξη  δεν αποτελούσε δεσμευτική διεθνή συμφωνία που παράγει νομικά αποτελέσματα. Δεν ήταν λύση των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Και υπό την πίεση υπέρτερων συμμάχων ήταν ένα άτυπο μορατόριουμ, ώστε δύο χώρες του ΝΑΤΟ να σταματήσουν να μετρούν καθημερινά παραβιάσεις, φρεγάτες και πιθανότητες ατυχήματος.

Οι επικριτές πρόβαλλαν ένα σοβαρό επιχείρημα: ο χρόνος δουλεύει υπέρ της Τουρκίας. Η Άγκυρα διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό, ισχυρότερη αμυντική βιομηχανία, γεωγραφικό βάθος και περιφερειακές φιλοδοξίες. Άρα κάθε αναβολή, έλεγαν, μεγαλώνει την ψαλίδα. Το επεισόδιο της Κάσου, με την κατάλληλη ερμηνεία με τουρκικά πολεμικά να σκιάζουν το ερευνητικό πλοίο και τη μετέπειτα εμπλοκή του καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου, τους πρόσφερε το ισχυρότερο παράδειγμα ελληνικού αυτοπεριορισμού.

 

Μόνο που ο χρόνος δεν έχει εθνικότητα. Ευνοεί όποιον τον αξιοποιεί καλύτερα.

Τα «ήρεμα νερά» έδωσαν στην Ελλάδα τον χρόνο να ολοκληρώσει την επιχειρησιακή ένταξη των 24 Rafale, μαζί με πυραύλους Meteor, SCALP και Exocet, να προχωρήσει την αναβάθμιση των F-16 σε Viper, να εντάξει σταδιακά τα Spike NLOS και να παραλάβει την πρώτη Belharra, τον «Κίμωνα». Οι επόμενες δύο φρεγάτες παραδίδονται εντός του 2026. Ακολουθούν οι άλλες δύο Fremm  Bergamini.

Στη συνέχεια προστέθηκε η «Ασπίδα του Αχιλλέα», ένα πολυεπίπεδο σύστημα αντιβαλλιστικής, αντιαεροπορικής και αντι-drone προστασίας, βασισμένο κυρίως σε ισραηλινή τεχνολογία. Επένδυση έως 3,5 δισ. ευρώ, η οποία προβλέπεται να καταστεί πλήρως επιχειρησιακή μέσα σε 35 μήνες, με συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας τουλάχιστον κατά 25%.

Στους «πατριδέμπορους» και τα «γιουσουφάκια»

Υπερβολές....

 

Basta

 Δ. Καμπουράκης (από το liberal.gr)

Το 2020 πέθανε ο Γιάννης Πουλόπουλος και ο Κώστας Βουτσάς. Το 2021 ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Το 2022 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Σταμάτης Κόκοτας, η Ειρήνη Παπά, ο Κώστας Καζάκος. Το 2023 ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Βασίλης Καράς, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Νίκος Ξανθόπουλος. Το 2024 ο Μίμης Πλέσσας και ο Δήμος Μούτσης, το 2025 ο Μανόλης Λιδάκης και η Καίτη Γκρέυ, το 2026 η Μαρινέλα, ο Γιώργος Μαρίνος, η Μαίρη Λίντα, η Μάρω Κοντού, ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Πρόχειρος ο κατάλογος.

Για συγκρίνετε μεγέθη. Όχι για να αφαιρέσετε κάτι από την συγκίνηση που προκάλεσε ο ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά για να αποκτήσει το κάθε δημόσιο πρόσωπο το ειδικό βάρος που του αρμόζει. Διότι αυτό που ζούμε τούτες τις μέρες δεν είναι δημόσιο πένθος, είναι εθνικός Μαζωνακισμός. Είναι μια χιονοστιβάδα, που όμοια της δεν ξαναζήσαμε ποτέ. Χιονοστιβάδα κοινωνική, καλλιτεχνική, socialmediaκή, τηλεοπτική, δημοσιογραφική, πολιτική, ιατρική. Για basta ωρέ πατριώτες.

Όλοι τούτοι οι σπουδαίοι που μας άφησαν χρόνους την τελευταία πενταετία δεν ήταν –άλλος πολύ άλλος λιγότερο- είδωλα; Δεν είχαν προσφέρει στον πολιτισμό και την καλλιτεχνία; Δεν είχαν αγαπηθεί από εκατομμύρια Έλληνες; Δεν τραγουδήθηκαν σε γλέντια, μαγαζιά, στάδια, πλατείες; Δεν πούλησαν εκατομμύρια δίσκους, δεν χάραξαν βιωματικά δυο και τρεις γενιές; Δεν ξεκίνησαν «από τα χαμηλά» και πρόκοψαν, δεν βοηθούσαν κόσμο που είχε ανάγκη ή μήπως δεν ήταν «καλά παιδιά», σαν τον Μαζωνάκη;

Αμάν πια αυτή η υπερβολή, που πάντα καταλήγει στον κοινωνικό διχασμό. Τώρα, εχθρός αναγορεύτηκε ο Αντώνης Ρέμος, με το σπαραξικάρδιο «ο Γιώργος είναι άταφος κι εσύ κάνεις συναυλία;». Με κατηγόρους αυτούς που ξαγρυπνισμένοι στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας, σήκωναν μαζικά το κινητό τους να τραβήξουν τι; Το φέρετρο; Για να πουν «ήμουν κι εγώ εκεί;». Πού δηλαδή; Πάει, ως κοινωνία έχουμε χάσει κάθε μέτρο, κάθε έρμα.

Διότι στο τέλος της ημέρας, κάποιοι από τους άλλους μεγάλους που έφυγαν δεν πρόσφεραν μόνο με την καλλιτεχνική τους δημιουργία, αλλά και με τον τρόπο της ζωής τους, με το προσωπικό τους παράδειγμα που πρόσφεραν στην κοινωνία. Κάτι στο οποίο ο Μαζωνάκης υστέρησε, μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά το θέμα μου δεν είναι ο αδικοχαμένος νεκρός. Αγαπήθηκε από πολλούς και καλά έκανε, ποιος είμαι εγώ να κρίνω ποιον θα αγαπήσει ο καθένας;

Το θέμα μου είναι ότι πλέον δεν πενθούμε μόνο. Ποστάρουμε ότι πενθούμε. Δεν συγκινούμαστε μόνο. Φροντίζουμε να φαίνεται ότι συγκινούμαστε. Η θλίψη έγινε κι αυτή περιεχόμενο και, όπως κάθε περιεχόμενο, χρειάζεται ζωντανή εικόνα, ένταση, υπερβολή, στρατόπεδα.

Ο Μαζωνάκης δεν φταίει σε τίποτα γι’ αυτό. Η υπερβολή είναι δική μας. Πλην το πιο τίμιο αντίο σ’ έναν αγαπημένο καλλιτέχνη είναι να του αφήσουμε το μέγεθος που πραγματικά είχε. Ούτε μικρότερο, ούτε μεγαλύτερο. Γιατί όταν τα κάνουμε όλα τεράστια, στο τέλος δεν ξεχωρίζουμε τίποτα.

 

Υπάρχει δυναμικό;

 Στο μικρό αριθμό μαθητών οφείλεται η απόφαση να κλείσει το τμήμα της ΣΑΕΚ στη Ζίτσα, είναι η δικαιολογία του υπουργείου Παιδείας προς τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Τσίμαρη. Αναφέρει ακόμη ότι η ίδρυση του τμήματος έγινε με την προοπτική λειτουργίας ειδικοτήτων παραγωγικού χαρακτήρα, όπως αμπελουργίας, γαλακτοκομίας, μελισσοκομίας και αγροτουρισμού. Πλην όμως ενδιαφέρον δεν υπάρχει, που να βρεθούν άλλωστε τόσα παιδιά στα χωριά ενός Δήμου που συρρικνώνεται στην ύπαιθρο που να θελήσουν να ασχοληθούν με την πρωτογενή παραγωγή. Οπότε σε λόγια να βρισκόμαστε. 

Ποιός δουλεύει ποιόν (με ή χωρίς επίδομα)

 

Τελικά ποιός δουλεύει ποιόν για τα επιδόματα ανεργίας; Ο υπουργός Μαρινάκης είπε ότι θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο το επίδομα ανεργίας να μετατραπεί σε επίδομα εργασίας και έπεσαν όλοι να τον "φάνε". Ακόμη και τα στελέχη του Αλέξη Τσίπρα, που την περίοδο του κορωνοϊού κατηγόρησε την κυβέρνηση που επίδομα ανεργίας, αντί εργασίας. Κι στα καθ΄ ημάς όμως πολλές φορές ο περιφερειάρχης τάχθηκε δημόσια υπέρ αλλαγής του τρόπου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας. Υπάρχει όμως και μια αλήθεια, που όλοι αποφεύγουν να την πούνε:  Κοντά στους ανέργους που παίρνουν επίδομα γιατί όντως έμειναν από δουλειά, υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός που παίρνει το επίδομα είτε για ... ανάπαυση, είτε για να συνεχίσει να δουλεύει με "μαύρα".