Φανταστικές ιστορίες

 Αν είχε νικήσει η αριστερά το 1949

 Του Κώστα Στούπα (στο Liberal.gr)

Οι νεοέλληνες είμαστε αγνώμονες προς όσους θυσιάστηκαν και μέχρι αυτοζημίας γενναιόδωροι με όσους μας έβλαψαν — όλα στο όνομα μιας μονομερούς «εθνικής συμφιλίωσης».

Στις 29 Αυγούστου του 1949, τελείωσε ο ελληνικός εμφύλιος με τη νίκη του Εθνικού Στρατού. Χάρη σε αυτή τη νίκη η Ελλάδα έμεινε μεταπολεμικά στον ελεύθερο κόσμο και αναδείχθηκε, για μια περίοδο, σε μία από τις 30 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη.

Από τη μεταπολίτευση και μετά, οι τελετές ευγνωμοσύνης προς τους νικητές βαφτίστηκαν «γιορτές μίσους» και σπανίζουν. Η άλλη πλευρά, αντίθετα, συνεχίζει τις τελετές και στήνει αγάλματα σε όσους προσπάθησαν να αρπάξουν την εξουσία με τη βία, κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας.

Νικητές και ηττημένοι, οι νεότεροι σπάνια αναρωτιούνται πώς θα ήταν η ζωή τους — και η χώρα — αν το '49 είχαν επικρατήσει οι ομάδες του Ζαχαριάδη και του ΚΚΕ.

Ας το κάνουμε

Το πιθανότερο είναι πως, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ στις αρχές του '90, όσες Ελληνίδες και Έλληνες θα είχαν απομείνει στη χώρα, αντί να υποδέχονται μετανάστες( κυρίως παραδουλεύτρες, εργάτριες του σεξ και χαμάληδες…) από τις εξαθλιωμένες κομμουνιστικές δικτατορίες, θα έψαχναν οι ίδιοι το ψωμί τους σε γειτονικές χώρες — στην Τουρκία και στην Ιταλία.

Κι αν είχε επικρατήσει ένα απομονωτικό μοντέλο σαν της Αλβανίας, ίσως εμείς οι μπούμερς να ήμασταν και μερικά εκατοστά κοντύτεροι, λόγω ελλιπούς διατροφής.

Η Ελλάδα θα έχανε το τρένο που καθόρισε τη μεταπολεμική της πορεία: Δόγμα Τρούμαν, Σχέδιο Μάρσαλ, δυτικές επενδύσεις, ΝΑΤΟ και, αργότερα, ΕΟΚ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα που ξέρουμε χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω σε αυτή την επιλογή.

Η ναυτιλία μας μάλλον θα μετακόμιζε οριστικά στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Ωνάσηδες και Νιάρχοι δύσκολα θα γύριζαν τα κεφάλαιά τους σε μια οικονομία κρατικών επιχειρήσεων.

Διαφορετική μοίρα και για τον τουρισμό. Μύκονος, Σαντορίνη, Ρόδος, Κρήτη δύσκολα θα γίνονταν οι παγκόσμιες μηχανές που ξέρουμε. Μέχρι το 1990 θα θυμίζαμε περισσότερο τις ακτές της Βουλγαρίας ή της Γιουγκοσλαβίας παρά την Ισπανία και την Ιταλία.

Το πραγματικό σεισμικό γεγονός, όμως, θα ήταν γεωπολιτικό.

Μια κομμουνιστική Ελλάδα θα άλλαζε ολόκληρο τον χάρτη του Ψυχρού Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση — ή, ανάλογα με την έκβαση της ρήξης Τίτο–Στάλιν, η Γιουγκοσλαβία — θα αποκτούσε μέσω της Ελλάδας αυτό που επιδίωκε επί αιώνες η ρωσική γεωπολιτική: πρόσβαση στις θερμές θάλασσες και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία θα γινόταν το σημαντικότερο νοτιοανατολικό φυλάκιο των ΗΠΑ. Και το Αιγαίο δεν θα ήταν πεδίο ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων, όπως σήμερα. Θα ήταν σύνορο δύο κόσμων: από τη μία η κομμουνιστική Ελλάδα, από την άλλη η Τουρκία του ΝΑΤΟ. Οι διαφορές με την Τουρκία θα είχαν ίσως επιλυθεί σε βάρος μας.

Υπάρχει και μια ακόμη δύσκολη παράμετρος: η Μακεδονία. Η σχέση του ΚΚΕ με τον Τίτο, το Μακεδονικό και τα σχέδια για μια βαλκανική ομοσπονδία θα μπορούσαν να ανοίξουν εξελίξεις που σήμερα δύσκολα διανοούμαστε. Δεν σημαίνει αυτόματα ότι η Ελλάδα θα έχανε εδάφη. Σημαίνει όμως ότι η Θεσσαλονίκη και η πρόσβαση της Γιουγκοσλαβίας στο Αιγαίο θα ήταν από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχής.

Και μετά θα ερχόταν το 1989.

Με την κατάρρευση του κομμουνισμού, η Ελλάδα θα έμπαινε στη δεκαετία του '90 φτωχότερη, με απαρχαιωμένη παραγωγική βάση και ελάχιστο ιδιωτικό πλούτο. Θα ακολουθούσαν ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις και μια κοπιώδης προσπάθεια ένταξης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ — από πολύ πιο πίσω.

Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως θεωρούμε αυτονόητα όσα έχουμε. Δεν είναι. Καμιά φορά μόνο το «αν» μάς δείχνει πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να είχε γραφτεί η ιστορία μας.

Το μόνο, ίσως, όφελος από μια νίκη των κομμουνιστών το '49 θα ήταν ένα μετά τη πτώση της Σοβιετίας: η πλήρης αποκομμουνιστικοποίηση της χώρας και η εχθρότητα του πληθυσμού προς οτιδήποτε αριστερό — όπως ακριβώς συνέβη στις περισσότερες μετασοβιετικές χώρες. 

Τι είχε ψηφίσει για την Εγνατία;

Να διαγραφούν  από τη μνήμη των ελλήνων τα ... επιτεύγματα της διακυβέρνησής του επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας, το ίδιο και τα στελέχη που τον πλαισιώνουν στο νέο εγχείρημα του, την ΕΛΑΣ. Ακούσαμε τον πρώην βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ και νυν επικεφαλής της παράταξης της Αντιπολίτευσης Ιωάννη Στέφο να υποστηρίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση πούλησε τζάμπα (ή κάτι τέτοιο) την Εγνατία οδό. Τι ... δεν υπενθυμίζει ο κ. Στέφος; Ότι η ιδιωτικοποίηση της Εγνατίας οδού, ήταν μνημονιακή δέσμευση Τσίπρα στο τελευταίο μνημόνιο. Βουλευτής ο ίδιος μάλλον το ψήφισε, ή το αποδέχτηκε αφού δεν διαχώρισε τη θέση του, αλλά τώρα "μακριά από αυτόν η αυτοκριτική". Εκτός και αν νομίζουν ότι η μεταπήδηση από το ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ σβήνει και το παρελθόν τους... Νομίζουν. 

Με τριτοτέταρτες επιλογές

Παρά τη φημολογία των ημερών, ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει  με εντατικούς ρυθμούς το αντιμητσοτακικό κόμμα, που κατά τους άσπονδους φίλους του μπορεί να το ονομάσει  αντιμητσοτακική δημοκρατία, τόσο είναι το μένος του για τον νυν πρωθυπουργό. Στα Γιάννενα έχει κλείσει 4-5 άτομα, αλλά συνεχίζει την αναζήτηση αφού αυτοί είναι τρίτο τέταρτες επιλογές και ψάχνει κάποια ηχηρά ονόματα και όχι απομάχους της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Βρέθηκε νέο θέμα...

 Νέο αντιπολιτευτικό πεδίο δόξης λαμπρό άνοιξε μετά τη δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι στον κυβερνητικό σχεδιασμό δεν περιλαμβάνεται η σιδηροδρομική εγνατία, που θα καταλήγει στην Ηγουμενίτσα. Με την παράδοση του Ε65 να είναι πρόσφατη και ορισμένα άλλα δεκάδες έργα είτε σε εξέλιξη, είτε σε προγραμματισμό, τι θα μπορούσε να πει άλλωστε ο πρωθυπουργός που να μοιάζει, αλλά να μην είναι αλήθεια. Τις επόμενες ημέρες δεν θα πρέπει να ξαφνιαστεί κανένας από τα ψηφίσματα που θα ακολουθήσουν, τις διαμαρτυρίες, τις καταγγελίες και βέβαια τις... υποσχέσεις. Άλλωστε το τρένο στην Ήπειρο "σφυρίζει" από την εποχή που υπουργός μεταφορών ήταν ο Αγρινιώτης Χρήστος Βερελής, που αντί για βαγόνια, είχε τραγούδια.

Τουρκία και Αριστερά ή δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο;

 Τουρκία και  Αριστερά ή δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο;

 Του Κώστα Στούπα (στο Liberal.gr)

Κάθε φορά που η Άγκυρα στέλνει ένα ερευνητικό στο Αιγαίο ή στην κυπριακή ΑΟΖ ξέρω τι θα ακούσω πριν καν το ακούσω.  

Όχι από την τουρκική πλευρά αλλά από ένα κομμάτι της δικής μας πλευράς. «Εθνικισμός και από τις δύο πλευρές.» «Να μη μας σύρουν οι στρατηγοί σε πόλεμο». «Το πρόβλημα είναι το ΝΑΤΟ, όχι ο Ερντογάν».

Τα ίδια ισχύουν πλέον και κάθε φορά που ένα κρουαζιερόπλοιο με Ισραηλινούς τουρίστες πιάνει ένα ελληνικό λιμάνι.

Ας μιλήσουμε καθαρά, γιατί το θέμα σηκώνει παρεξηγήσεις κι από τις δύο μεριές.

Υπάρχει μια ειλικρινής ιδεολογική στάση την οποία δεν υποτιμώ. Διεθνισμός, αντιεθνικισμός, το παλιό «ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα» του Λίμπκνεχτ, μια αντι-ιμπεριαλιστική αντανάκλαση που κρατάει έναν αιώνα.

Η παράδοση αυτή έχει βάθος και συχνά έχει και δίκιο γιατί ο εθνικισμός είναι φτηνό ναρκωτικό σε όποια γλώσσα κι αν πουλιέται.

Το πρόβλημα ξεκινάει εκεί που η ιδεολογική αφαίρεση συναντάει τη γεωγραφία.

Ο «εθνικισμός των δύο πλευρών» προϋποθέτει δύο συμμετρικές πλευρές. Δεν υπάρχουν. Casus belli που κρατάει από το 1995 — γραπτή, ψηφισμένη απειλή πολέμου αν ασκήσουμε ένα δικαίωμα που μας δίνει το διεθνές δίκαιο. Χιλιάδες παραβιάσεις εναέριου χώρου τον χρόνο.

Ένα δόγμα, η «Γαλάζια Πατρίδα», που στους επίσημους χάρτες βάφει μισό Αιγαίο κόκκινο. Όταν βάζεις αυτά τα νούμερα στη ζυγαριά, η «συμμετρία» ανατρέπεται.

Το ελληνικό ΚΚ αντιγράφοντας μηχανικά τις γραφές των αδελφών κομμάτων ιμπεριαλιστικών χωρών,  διατείνονταν πως και  η Ελλάδα στη Μικρά Ασία έκανε ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Γι’ αυτό υπερασπίστηκε την υποστήριξη της ΕΣΣΔ στον Κεμάλ να ξεριζώσει τους Έλληνες από την Ιωνία. Κατ’ αυτή την έννοια και ο Υψηλάντης με το Κολοκοτρώνη ιμπεριαλιστικούς πολέμους ξεκίνησαν.

Ακολουθεί  το δεύτερο ερώτημα που είναι πιο δυσάρεστο. Τι γίνεται όταν μια ειλικρινής πεποίθηση μετατρέπεται σε μοχλό χειραγώγησης και εκμετάλλευσης;

Ο υβριδικός πόλεμος, δεν το λέω εγώ, το γράφουν τα εγχειρίδια, δεν χρειάζεται να σε εξαγοράσει. Του αρκεί να σε ενισχύσει. Να βρει το αφήγημα που ήδη πιστεύεις και να του δώσει ταχύτητα, εμβέλεια, χειροκρότημα από λογαριασμούς που δεν ξέρεις ποιος τους πληρώνει.

Ο χρήσιμος συνοδοιπόρος (ιδίως αν είναι και ηλίθιος) δεν προδίδει. Απλώς δεν ρωτάει ποτέ ποιος επωφελείται.

Προσοχή όμως, γιατί εδώ κρύβεται και η αντίστροφη παγίδα. Το να βαφτίζεις κάθε αριστερό «πράκτορα της Άγκυρας» είναι εξίσου χειραγώγηση — και μάλιστα βολική, γιατί σου γλιτώνει τον κόπο του επιχειρήματος. Η πλειονότητα αυτών των ανθρώπων είναι απολύτως ειλικρινείς. Ακριβώς αυτό τους κάνει χρήσιμους, και ευάλωτους.

Στα χρηματιστήρια μαθαίνεις νωρίς έναν κανόνα: μη ρωτάς τι λέει κάποιος, ρώτα τι κερδίζει αν το πιστέψεις. Ποιος βγαίνει κερδισμένος όταν στην Αθήνα συζητάμε αν «φταίνε και οι δύο»; Όχι εμείς. Ούτε η ειρήνη. Κερδισμένος βγαίνει αυτός που θέλει το status quo της γκρίζας ζώνης να μοιάζει διαπραγματεύσιμο.

Έχω μια απλή δοκιμή για την Αριστερά που σέβομαι — και υπάρχει και  τέτοια.

Είναι ο αντιεθνικισμός σου συμμετρικός; Χτυπάς τον τουρκικό εθνικισμό με την ίδια ένταση που χτυπάς τον ελληνικό;

Καταδικάζεις το casus belli με το ίδιο πάθος που καταδικάζεις μια σκληρή δήλωση Έλληνα υπουργού; Αν ναι, έχεις τον σεβασμό μου ακόμα κι όταν διαφωνούμε.

Αν ο αντιεθνικισμός σου ενεργοποιείται μόνο δυτικά του Έβρου, τότε δεν είσαι διεθνιστής. Είσαι μονόπλευρος και κάποιος το ξέρει αυτό καλύτερα από σένα.

Αν ο φεμινισμός σου ισχύει μόνο εναντίον των λευκών ανδρών εντός των συνόρων της Δύσης, τότε η ειλικρίνεια κάπου σκαλώνει.

Η υβριδική χειραγώγηση δεν πιάνει επειδή οι άλλοι είναι πονηροί. Πιάνει επειδή εμείς είμαστε τεμπέληδες. Επειδή προτιμάμε το έτοιμο αφήγημα από τον κόπο του ελέγχου, το retweet από την ανάγνωση, την ταυτότητα από το επιχείρημα.

Η άμυνα απέναντι στον υβριδικό πόλεμο δεν αγοράζεται σε φρεγάτες. Χτίζεται σε πολίτες που, πριν αναπαράγουν, ρωτάνε το βαρετό, το ενοχλητικό, το σωτήριο: ποιος κερδίζει αν το πιστέψω;

Το υπόλοιπο είναι θόρυβος. Ακριβοπληρωμένος, ενίοτε. Αλλά θόρυβος.

Προβληματισμός για τα "ιερά" εξώδικα

 Δύο εξώδικα, το ένα του μητροπολίτη Ιωαννίνων Μάξιμου και ένα των Αγαθοεργών Καταστημάτων Ιωαννίνων (που επίσης έχουν Πρόεδρο τον κ. Μάξιμο) προς την εφημερίδα Πρωινός Λόγος και συνεργάτες- αρθρογράφους του, αποτελούν αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού τα τελευταία 24ωρα. Το επίδικο είναι τα τρία διδακτήρια που παραχωρήθηκαν μέσω της Εθνικής Τράπεζας στο Δήμο Ιωαννιτών, (γράφαμε σχετικά σε προηγούμενο σχόλιο) και τον βασικό ισχυρισμό ότι ο νυν μητροπολίτης είχε πάρει δάνειο που δεν μπορούσε να το ξεχρεώσει για αυτό και παραχώρησε τα τρία διδακτήρια στην Εθνική Τράπεζα μέσω των οποίων "έσβησε" το δάνειο. Ο Μητροπολίτης στο εξώδικο καλεί την εφημερίδα να δώσει στοιχεία από τα οποία να προκύπτουν ότι αυτός έλαβε δάνειο, η εφημερίδα έμμεσα παραδέχεται ότι το δημοσίευμα στηριζόταν σε τοποθέτηση του πρώην δημάρχου Δ. Παπαγεωργίου στο Δημοτικό Συμβούλιο και πάει λέγοντας. Με τα μου είπαν, άκουσα, μου μετέφεραν, άκρη δεν βρίσκεται. Και αν  ακόμη και ισχύει η αναφορά του πρώην δημάρχου, δεν μπορεί μόνο με βάση αυτή - που δεν είναι και σίγουρο ότι είναι στοιχειοθετημένη- να ασκείται κριτική καθώς όπως λέει στο εξώδικο δεν ζητήθηκε και η γνώμη του μητροπολίτη. Αυτό ως προς το ένα σκέλος. Το δεύτερο έχει να κάνει με το αν είναι επιτρεπτό - όχι νόμιμο- σε έναν μητροπολίτη να καταφεύγει σε εξώδικα και απειλές μηνύσεων για δημοσιεύματα που τον θίγουν. Εδώ υπεισέρχονται άλλοι προσωπικοί παράγοντες. Λογικά σκεπτόμενος κάποιος μπορεί να πεί, μητροπολίτης είναι, άνθρωπος της εκκλησίας είναι, ας δώσει "άφεση αμαρτιών"... Τι γίνεται όμως όταν πίσω από τον μητροπολίτη συνυπεύθυνα - συναποφασίζοντας και συνυπογράφοντας- είναι και άλλα άτομα;

Το ζήτημα μπορεί να λυθεί απλά: Η εφημερίδα να αποδεχθεί ότι έκανε λάθος, χωρίς περαιτέρω σχολιασμούς για το ίδιο θέμα, ο μητροπολίτης να αποδεχθεί ως καλοπροαίρετα τα δημοσιεύματα και να λήξει εδώ η διαμάχη. Εύκολο; Όχι. Ένας διαπραγματευτής χρειάζεται οπωσδήποτε.

"Ψωμί γιατί δεν φέρατε;"

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ (Από το Protagon.gr) 

Κάθομαι σε μια παραλιακή ταβέρνα ή σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ή ακόμη και σ’ ένα χαμπουργκεράδικο της προκοπής. Δεν έχει σημασία. Ερχονται όλα. Ο κατάλογος των φαγητών, των κρασιών, τα μαχαιροπίρουνα, τα πιάτα, τα ποτήρια, το εμφιαλωμένο νερό, οι χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά και ένα μικρό πιατάκι με λάδι, για να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Τοσκάνης. Ενα πράγμα δεν έρχεται. Το ψωμί. Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, περιμένω λίγο και στο τέλος κάνω την ερώτηση που προδίδει την ηλικία μου περισσότερο και από το δελτίο της ταυτότητάς μου. «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;». 

Ο σερβιτόρος, συνήθως περί τα 25 χρόνια, με κοιτάζει με την απορία ανθρώπου που μόλις άκουσε κάποιον να ζητά τασάκι σε παιδικό σταθμό. «Πρέπει να το παραγγείλετε». Α χα! Πρέπει να παραγγείλω το ψωμί. Και εκεί καταλαβαίνω ότι δεν άλλαξε απλώς η εστίαση. Αλλαξε μια ολόκληρη χώρα. Γιατί το ψωμί στο ελληνικό τραπέζι δεν ήταν ποτέ ακριβώς φαγητό. .Hταν η αρχή του φαγητού. Δεν το παράγγελνες, όπως δεν παράγγελνες το τραπέζι, την καρέκλα ή το τραπεζομάντιλο. Ερχόταν. Ενα πανεράκι, δυο-τρεις φέτες χωριάτικο, καμιά φορά μισή φραντζόλα κομμένη στραβά. Επαιρνες μια γωνίτσα με το χέρι πριν ακόμη φτάσουν οι μεζέδες και κάπως έτσι άρχιζε η τελετουργία. Μετά ερχόταν η χωριάτικη, οπότε συνέβαινε εκείνη η βάρβαρη, ανθυγιεινή, αντιευρωπαϊκή πράξη που κάποτε θεωρούσαμε κορυφαίο στάδιο του πολιτισμού μας. Βουτούσαμε το ψωμί στο λάδι. Παπάρα. Σήμερα η λέξη και μόνο μπορεί να προκαλέσει λιποθυμία σε διατροφολόγο, αυτανάφλεξη σε κατάλογο εστιατορίων Michelin. Τώρα έχουμε μάθει άλλα. Υδατάνθρακες. Γλουτένη. Θερμίδες. Διαλειμματικές διατροφές. Κέτο.

 «Εγώ ψωμί δεν τρώω». Και πολύ καλά κάνει όποιος δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να πετιούνται κάθε βράδυ τόνοι ψωμιού επειδή κάποτε το πανεράκι ερχόταν υποχρεωτικά σε κάθε τραπέζι. Μόνο που η εποχή μας δεν αρκέστηκε στο να περιορίσει το ψωμί. Το έβγαλε τελείως από το κάδρο. Κυριολεκτικά μάλιστα. Διότι σήμερα όλα τα πιάτα φωτογραφίζονται. Το καρπάτσιο πριν φαγωθεί. Το χταπόδι πριν κρυώσει. Το σούσι πριν αγγίξει κανείς το ξυλάκι. Η σαλάτα καδράρεται από πάνω, από πλάγια, με φως, χωρίς φως, με το ηλιοβασίλεμα πίσω. Ενα πιάτο δεν θεωρείται πλέον ότι σερβιρίστηκε, αν προηγουμένως δεν έχει περάσει από το Instagram. Πλην το πανέρι με το ψωμί όμως δεν είναι αρκετά φωτογενές, δεν έχει concept, δεν έχει story. Ενα ρημαδοψωμί είναι. Και όταν επιτέλους, ύστερα από ειδική παραγγελία, φτάσει στο τραπέζι, αρχίζει η άλλη περιπέτεια.

Συνοδικός ο Κονίτσης Αλέξιος

 

Με νέα σύνθεση θα λειτουργήσει από την 1η Σεπτεμβρίου η Διαρκής Ιεράς Σύνοδος, στην οποία θα συμμετέχει και ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Αλέξιος. Θα είναι ο μοναδικός μητροπολίτης από την Ήπειρο, "διαδεχόμενος" τον Μητροπολίτη Παραμυθιάς κ. Σεραπίωνα που είναι μέλος στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο που ολοκληρώνει τη θητεία της την ερχόμενη Δευτέρα. Η απερχόμενη σύνθεση, παρά το γεγονός ότι περιλάμβανε ιεράρχες με μεγάλο... εκτόπισμα, περιορίστηκε σε υπηρεσιακά- γραφειοκρατικά ζητήματα. Κάτι ανάλογο αναμένεται να συμβεί και τη νέα περίοδο, εκτός και αν ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, που είναι ίσως ο πιο ισχυρή προσωπικότητα μετά τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και φανερό διεκδικητή του Αρχιεπισκοπικού θρόνου όταν έρθει η ώρα. θελήσει να "ταράξει τα νερά"...

Πάμε για δίδυμο Τζούφη- Στέφου;

 Πλησιάζει προς την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα η Μερόπη Τζούφη σύμφωνα με όσα γράφει ο Αντώνης Αντζολέτος στην Καθημερινή. Η βουλευτής Ιωαννίνων που είχε φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ για να πάει στη νεοσύστατη Νέα Αριστερά, από την οποία επίσης έφυγε θα περιμένει - λογικά- το οκ από τον πρώην και επόμενο αρχηγό της ώστε να ενταχθεί στο κόμμα Τσίπρα. Το δύσκολο που παραμένει είναι οι αντιδράσεις των άλλων στελεχών που έχουν προενταχθεί στο κόμμα Τσίπρα και μη ξεχνάμε ότι κάποιοι από αυτά όπως ο Γιάννης Στέφος έχει διοριστεί και στη λεγόμενη Κεντρική Επιτροπή. Το πιο πιθανό είναι οι αντιρρήσεις τελικά να καμφούν μπροστά στην ανάγκη συγκέντρωσης ψήφων και η Μερόπη Τζούφη φαίνεται να έχει και αρκετούς προσωπικούς. Το δίδυμο Τζούφη- Στέφου αν τελικά δεν ναυαγήσει η ένταξη της νυν βουλευτή στην ΕΛΑΣ θα είναι στις εκλογές και θα σπάσει βέβαια στην σταυροδοσία. Ταυτόχρονα όμως θα οδηγήσει σε αναθεώρηση σκέψεων και αποφάσεων έναν κορυφαίο αυτοδιοικητικό των Ιωαννίνων που το σκέπτεται σοβαρά να θέσει τον εαυτό του στις υπηρεσίες του Αλέξη Τσίπρα...

Όλα εδώ πληρώνονται

 Υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν αναιρείται από όσες πολιτικές απόψεις και αν υπάρχουν. Τον δημότη μιας πόλης τον ενδιαφέρει να είναι καθαρή η γειτονιά, η αυλή του και του είναι σχεδόν αδιάφορο ποιός θα μαζεύει τα σκουπίδια. Τους εργαζόμενους σε μια υπηρεσία καθαριότητας τον ενδιαφέρει ο μισθός του, τα επιδόματα και η σταθερή σχέση εργασίας. Αυτό είναι κεφάλαιο που αφορά εργαζόμενους και Δήμους. Οι Δήμοι έχουν υποχρέωση και καθήκον να εξασφαλίσουν την καθαριότητα με το μικρότερο δυνατό κόστος. Η σημερινή Δημοτική αρχή έκρινε ότι πρέπει να αναθέσει ένα κομμάτι της αποκομιδής απορριμμάτων σε ιδιώτη με ένα ποσό 4,78 εκ. ευρώ για δύο χρόνια συν άλλα 2,390 για τον τρίτο χρόνο που αν και είναι προαιρετικός, πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι θα τον εξαντλήσει, σιγά μη χάσει ο ιδιώτης την ευκαιρία. Ο αντιδήμαρχος Μάκης Χρυσοστόμου υποστήριξε ότι αυτό έγινε με τη σύμφωνη γνώμη της Υπηρεσίας, δεν γνωρίζουμε αν δίνει και θριαμβευτικό τόνο στην απόφαση, σίγουρα όμως κι αυτός και η σημερινή Δημοτική Αρχή δεν ζήτησε μια "συγνώμη" από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή που της είχε κάνει το βίο- αβίωτο- με τη βοήθεια βέβαια και του τότε εκλογικού νόμου- για αναθέσεις αποκομιδής απορριμμάτων πολύ μικρότερου προϋπολογισμού. Να που τώρα "λούζεται" όσα τότε έσυρε στην Δημοτική Αρχή Ελισάφ. Όλα εδώ πληρώνονται που λένε...