Λίλα
Σταμπούλογλου (στο Protagon.gr)
Παλιότερα, σε κάθε σχολική
παράσταση ήθελες να βρεις μια καλή θέση για να βλέπεις καθαρά όσα γίνονται πάνω
στη σκηνή. Τώρα θες να βρεις καλή θέση για να τραβήξεις βίντεο και φωτογραφίες.
Εδώ που τα λέμε, ό,τι θέση και να βρεις, θα σε ενοχλήσει ο μπροστινός που θα
υψώσει τη χερούκλα του σαν κοντάρι για να τραβήξει σε βίντεο το δικό του παιδί,
αδιαφορώντας για όσους βλέπουν πια από πίσω το θέαμα με τη χερούκλα του μαζί.
Η
παρακολούθηση σχολικών γιορτών με το κινητό να καταγράφει θα έπρεπε να έχει
κανόνες ευγένειας, με πρώτο και κύριο να μην εμποδίζουμε και ενοχλούμε τους γύρω
μας. Φυσικά, δεν υπάρχει κανένας κανόνας εδώ, το κινητό καταγράφει ό,τι να ’ναι
και το βίντεο που θα τραβήξεις από τη γιορτή θεωρείται πιο σημαντικό από το να
καθίσεις να την παρακολουθήσεις. Να δεις και τα παιδιά των άλλων, στην τελική.
Να ένας ακόμη κανόνας ευγένειας που θα έπρεπε να έχουμε την ευαισθησία να
τηρούμε. Φεύγει το παιδί σου από τη σκηνή, ανεβαίνουν άλλα παιδάκια κι εσύ, που
ήσουν καρφωμένος στο θέαμα, τώρα μιλάς στον διπλανό σου ή βλέπεις τα μέιλ σου.
Εχω δει γονιό να ζητάει ησυχία από τους γύρω του όταν βγήκε ο γιος του στη
σκηνή και, μόλις βγήκαν τα παιδιά των άλλων, να παίρνει τηλέφωνο σε πελάτη για
να πει ότι θα αργήσει. Εχω δει κυρία να σηκώνεται για να καταγράψει το τέκνο
της, αφήνοντας τους από πίσω σύξυλους, που δεν μπορούσαν πια να δουν τίποτα.
Εχω δει γονιό να φεύγει μόλις τελείωσε η σκηνή του παιδιού του, φωνάζοντας ότι
θα το πάρει η μαμά του, ενώ από δίπλα ένα άλλο παιδάκι έλεγε το ποίημα του, και
νομίζω ότι αυτός παίρνει το βραβείο αναισθησίας.
Η σχολική γιορτή για τις
εθνικές επετείους είναι μια προσπάθεια μαθητών και δασκάλων. Οσο αδέξια ή
κοινότοπα και αν γίνονται όλα, δεν παύει να είναι μια παράσταση που θα έπρεπε
να την παρακολουθούμε όπως θα παρακολουθούσαμε οποιαδήποτε άλλη. Οχι μιλώντας,
όχι τηλεφωνώντας, όχι χαζεύοντας το κινητό, όχι σηκώνοντάς το κάθε τρεις και
λίγο για βίντεο και φωτογραφίες. Απορούμε γιατί είμαστε κακό κοινό στο θέατρο.
Μα κοιτάξτε τι κακό κοινό είμαστε σε μια σχολική παράσταση, όταν έχουμε μπροστά
μας παιδιά. Τα παιδιά μας. Υπάρχει, βέβαια,