Basta
Δ. Καμπουράκης (από το liberal.gr)
Το 2020
πέθανε ο Γιάννης Πουλόπουλος και ο Κώστας Βουτσάς. Το 2021 ο Μίκης Θεοδωράκης
και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Το 2022 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Σταμάτης Κόκοτας, η
Ειρήνη Παπά, ο Κώστας Καζάκος. Το 2023 ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Βασίλης Καράς,
η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Νίκος Ξανθόπουλος. Το 2024 ο Μίμης Πλέσσας και ο Δήμος
Μούτσης, το 2025 ο Μανόλης Λιδάκης και η Καίτη Γκρέυ, το 2026 η Μαρινέλα, ο
Γιώργος Μαρίνος, η Μαίρη Λίντα, η Μάρω Κοντού, ο Άγγελος Αντωνόπουλος.
Πρόχειρος ο κατάλογος.
Για
συγκρίνετε μεγέθη. Όχι για να αφαιρέσετε κάτι από την συγκίνηση που προκάλεσε ο
ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά για να αποκτήσει το κάθε δημόσιο
πρόσωπο το ειδικό βάρος που του αρμόζει. Διότι αυτό που ζούμε τούτες τις μέρες
δεν είναι δημόσιο πένθος, είναι εθνικός Μαζωνακισμός. Είναι μια χιονοστιβάδα,
που όμοια της δεν ξαναζήσαμε ποτέ. Χιονοστιβάδα κοινωνική, καλλιτεχνική,
socialmediaκή, τηλεοπτική, δημοσιογραφική, πολιτική, ιατρική. Για basta ωρέ
πατριώτες.
Όλοι
τούτοι οι σπουδαίοι που μας άφησαν χρόνους την τελευταία πενταετία δεν ήταν
–άλλος πολύ άλλος λιγότερο- είδωλα; Δεν είχαν προσφέρει στον πολιτισμό και την
καλλιτεχνία; Δεν είχαν αγαπηθεί από εκατομμύρια Έλληνες; Δεν τραγουδήθηκαν σε
γλέντια, μαγαζιά, στάδια, πλατείες; Δεν πούλησαν εκατομμύρια δίσκους, δεν
χάραξαν βιωματικά δυο και τρεις γενιές; Δεν ξεκίνησαν «από τα χαμηλά» και
πρόκοψαν, δεν βοηθούσαν κόσμο που είχε ανάγκη ή μήπως δεν ήταν «καλά παιδιά»,
σαν τον Μαζωνάκη;
Αμάν πια
αυτή η υπερβολή, που πάντα καταλήγει στον κοινωνικό διχασμό. Τώρα, εχθρός αναγορεύτηκε
ο Αντώνης Ρέμος, με το σπαραξικάρδιο «ο Γιώργος είναι άταφος κι εσύ κάνεις
συναυλία;». Με κατηγόρους αυτούς που ξαγρυπνισμένοι στον προαύλιο χώρο της
εκκλησίας, σήκωναν μαζικά το κινητό τους να τραβήξουν τι; Το φέρετρο; Για να
πουν «ήμουν κι εγώ εκεί;». Πού δηλαδή; Πάει, ως κοινωνία έχουμε χάσει κάθε
μέτρο, κάθε έρμα.
Διότι
στο τέλος της ημέρας, κάποιοι από τους άλλους μεγάλους που έφυγαν δεν πρόσφεραν
μόνο με την καλλιτεχνική τους δημιουργία, αλλά και με τον τρόπο της ζωής τους,
με το προσωπικό τους παράδειγμα που πρόσφεραν στην κοινωνία. Κάτι στο οποίο ο
Μαζωνάκης υστέρησε, μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά το θέμα μου δεν είναι ο
αδικοχαμένος νεκρός. Αγαπήθηκε από πολλούς και καλά έκανε, ποιος είμαι εγώ να
κρίνω ποιον θα αγαπήσει ο καθένας;
Το θέμα
μου είναι ότι πλέον δεν πενθούμε μόνο. Ποστάρουμε ότι πενθούμε. Δεν
συγκινούμαστε μόνο. Φροντίζουμε να φαίνεται ότι συγκινούμαστε. Η θλίψη έγινε κι
αυτή περιεχόμενο και, όπως κάθε περιεχόμενο, χρειάζεται ζωντανή εικόνα, ένταση,
υπερβολή, στρατόπεδα.
Ο Μαζωνάκης
δεν φταίει σε τίποτα γι’ αυτό. Η υπερβολή είναι δική μας. Πλην το πιο τίμιο
αντίο σ’ έναν αγαπημένο καλλιτέχνη είναι να του αφήσουμε το μέγεθος που
πραγματικά είχε. Ούτε μικρότερο, ούτε μεγαλύτερο. Γιατί όταν τα κάνουμε όλα
τεράστια, στο τέλος δεν ξεχωρίζουμε τίποτα.
