Ζουν τα παραδοσιακά πανηγύρια;;

 Τώρα που σιγά - σιγά η ζωή στα χωριά επανέρχεται στους γνώριμους ρυθμούς και τους ήχους του κλαρίνου διαδέχονται ο ήχος των πουλιών και των τζιτζικιών, είναι η κατάλληλη ώρα- ώστε να μη θεωρηθεί ότι υπονομεύονται οι εκδηλώσεις- για να τεθεί προς προβληματισμό τι έχει μείνει πλέον από το "παραδοσιακό" στα τοπικά πανηγύρια, όπως διαφημίζονται. Κομπανίες να παίζουν χωρίς ηλεκτρονική υποστήριξη (ηχεία) δεν υπάρχει. Το αντίθετο η μουσική είναι στη διαπασών σε σημείο που να μη μπορεί ο ένας να μιλήσει στο διπλανό του.  Το κρασί, η ρετσίνα, άντε και το τσίπουρο έδωσαν αρχικά τη θέση τους στη μπύρα και πλέον άρχισε να γίνεται μόδα το ουίσκι και η βότκα. Το ρεπερτόριο αναμειγνύεται με λαϊκά και σύγχρονα- κατ΄ ευφημισμό δημοτικά τραγούδια- που συνήθως είναι κάτι ανάμεσα σε αμανέδες και άλλες "μελωδίες". Αν κάτι μένει είναι οι παραδοσιακές στολές των χορευτικών, αλλά εδώ μπαίνει ένα ακόμη ερώτημα, αν χρειάζονται αυτές για να χορευτούν παλιά δημοτικά τραγούδια. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι η μειοψηφία. Θέλουν τέτοια εξέλιξη οι φορείς και οι σύλλογοι; Αν ναι ας τα αφήσουν στην τύχη τους, Αν όχι ας αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να μπει ένα φρένο στον εκφυλισμό του όρου "παραδοσιακό".