Δημήτρης Ευθυμάκης (στο protagon.gr)
Έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν στην Πλάκα επειδή
κάποιοι αποφάσισαν να ξηλώσουν μερικά μέτρα χαλκοσωλήνα. Εξι ζωές για λίγα
ευρώ. Το φρικιαστικό γεγονός το ξέρουμε όλοι. Εκείνο που αξίζει να συζητήσουμε
είναι τι υπάρχει πίσω του. Διότι οι συγκεκριμένοι σωλήνες δεν είναι παρά η
παρανυχίδα μιας ολόκληρης οικονομίας του εγκλήματος, που λειτουργεί δίπλα μας,
ενίοτε ολοφάνερα, με μια αξιοθαύμαστη αντοχή απέναντι στον νόμο. Ας μη
στρουθοκαμηλίζουμε.
Υπάρχουν στην Ελλάδα περιοχές όπου το κράτος μπαίνει περίπου όπως ο στρατός σε εχθρικό έδαφος. Με ειδικές δυνάμεις, επιχειρησιακά σχέδια, δεκάδες περιπολικά και τηλεοπτικές κάμερες. Κάνει τις συλλήψεις του, εκδίδει τα ανακοινωθέντα του και αποχωρεί. Και ύστερα η ζωή συνεχίζεται με τους παλιούς, άγραφους κανόνες της. Λες και ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας ισχύει μέχρι την είσοδο ορισμένων οικισμών και από εκεί και πέρα αναλαμβάνει η τοπική αυτοδιοίκηση της παρανομίας. Το πρόβλημα είναι γνωστό, ιδιαίτερα σε κάποιους καταυλισμούς Ρομά.
Όχι σε όλους, ούτε αφορά συλλήβδην μια ολόκληρη κοινότητα. Όμως η διαπίστωση αυτή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε απαγόρευση να μιλήσουμε για όσα συμβαίνουν στους συγκεκριμένους τόπους. Κλοπές, ναρκωτικά, απάτες, κλεπταποδοχή, εγκληματικά δίκτυα που αναπαράγονται επί χρόνια. Και γύρω τους νομοταγείς άνθρωποι, συχνά της ίδιας κοινότητας, που αναγκάζονται να ζουν στην επίφοβη σκιά τους. Εδώ έχουμε μια από τις μεγαλύτερες υποκρισίες της ελληνικής κοινωνίας.Ο κανονικός πολίτης πρέπει να είναι συνεπής
μέχρι τελευταίου ευρώ, τελευταίας απόδειξης και τελευταίου τετραγωνικού. Αν
παρανομήσει, ο κρατικός μηχανισμός ξέρει να τον βρει. Αλλά για ολόκληρες
περιοχές χρειάζονται ειδικά σχέδια ώστε να εφαρμοστούν οι στοιχειώδεις κανόνες.
Μία χώρα, δύο διαφορετικές εμπειρίες νομιμότητας. Και το έχουμε σχεδόν
συνηθίσει. Κάθε φορά που τίθεται το ζήτημα αρχίζει ο γνωστός χορός. Οι μεν
ανακαλύπτουν συλλογικούς ενόχους με βάση την καταγωγή. Οι δε ανακαλύπτουν
κοινωνικά ελαφρυντικά για κάθε εγκληματική συμπεριφορά. Σαν να μην υπάρχει
τίποτα ανάμεσα στον ρατσισμό και την ανοχή της παρανομίας. Σαν να πρέπει
υποχρεωτικά να διαλέξουμε ανάμεσα στην αστυνομική αυθαιρεσία και την
ατιμωρησία. Βεβαίως υπάρχει φτώχεια, αποκλεισμός, εγκατάλειψη.
Υπάρχουν παιδιά που δεν πηγαίνουν σχολείο και
οικογένειες που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Πρόκειται για τεράστιες κρατικές
αποτυχίες, που παρά τα εκατομμύρια «ενσωμάτωσης» που ξοδεύτηκαν δεν απέδωσαν. Όμως
η φτώχεια δεν είναι πιστοποιητικό αθωότητας. Εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι
δουλεύουν τίμια και σέβονται τον νόμο. Γιατί να θεωρούμε περίπου φυσιολογικό να
μην το κάνουν κάποιοι άλλοι; Το κράτος δεν χρειάζεται ούτε να χαϊδεύει ούτε να
εκδικείται. Χρειάζεται να υπάρχει. Κάθε μέρα. Με αστυνομία, σχολεία, κοινωνικές
υπηρεσίες και πραγματική λογοδοσία. Να προστατεύει τους νομοταγείς και να
διώκει τους παραβάτες, χωρίς να ρωτά την καταγωγή κανενός. Διότι ισονομία δεν
σημαίνει μόνο ότι κανένας δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο. Σημαίνει και ότι
κανένας δεν μπορεί να ζει έξω από αυτόν. Και όταν μια κοινωνία ανέχεται επί
χρόνια νησίδες ανομίας, αργά ή γρήγορα η παρανομία ξεχειλίζει από τα όριά τους.
Τότε τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν μόνο όσοι ζουν εκεί. Τον πληρώνουν και
έξι ανυποψίαστοι άνθρωποι στην Πλάκα. Πηγή: Protagon.gr
